GeofictieGeofictie is het verzinnen van steden, landen, werelden en hun samenlevingen, fictieve geografie dus.
Toen ik een jaar of tien was, stond er in de Bosatlas een land zonder naam aangegeven op de grens tussen Irak en Saoedie-Arabië. Later bleek dat het ging om een strook neutraal gebied tussen de twee landen, maar het prikkelde mijn verbeelding, en ik verzon een land op die plek. Ik denk dat ik bij de invulling van het land geïnspireerd werd door een verhaal in de Donald Duck. Het is misschien rond 1979 geweest, en het land heette Kierewiet.
Later verzon ik een land dat op een eiland lag en Terdië heette (ook wel Terdye). Ik heb geloof ik nog wel ergens een schrift met lessen in de taal, het Terdisch.
Duckstad is een vorm van geofictie (deze ansichtkaart komt van de website van het weekblad Donald Duck).
In de eerste klas van de middelbare school leerde ik Latijn kennen, en begon onmiddellijk zelf een nieuwe, eigen taal te ontwerpen, het Vixatisch. Het was al snel duidelijk dat die taal gesproken werd door Vixatiërs in het land Vixatië (in hun taal Vixati geheten), en de verhalen over het land en zijn inwoners groeiden snel. Vooral na de dood van mijn moeder besteedde ik veel tijd aan Vixatië, dat mijn eerste grote fictieve land was.
Maar ik groeide uit Vixatië, en het land bleek vol onlogische gegevens te zitten. Feitelijk was het een westers land waarvan de inwoners wèl op een respectvolle manier met elkaar en hun leefomgeving omgaan, en dat zelfs nog rijker was dan een gemiddeld westers land. En dat gedrag had geen keerzijde. Vixatië had geen leger. Het land lag op het continent Augistië, dat iets te groot was om netjes op Aarde te kunnen passen, maar waarvan verder niet bekend was waar het dan wel lag. Ik was er altijd vanuit gegaan dat je op Schiphol in een vliegtuig zou kunnen stappen naar Vixatië, een probleem dat onopgelost bleef.
Nadat Vixatië in 1988 met mijn verhuizing naar Utrecht gestrand was, ontstond het nieuwe fictieve land Estave. Estave was groter dan Vixatië en zeker zo rijk, maar had wel een grote conservatieve politieke partij en een leger. Die rijkdom moet toch op de één of andere manier beschermd worden. Maar Estave kwam nooit echt tot leven, en viel al na ongeveer een jaar stil.
In juni 1990 begon ik aan een nieuw fictief land, dat ik Ubilan noemde en dat snel uitgroeide tot mijn tweede grote fictieve land. Ubilan lag op het continent Gmune, op de planeet Nmonige. De cultuur was nog maar sinds kort in de ijzertijd. Ik schreef een godenboek vol magische verhalen vanaf de schepping van de wereld door de zesendertig goden van de Ivodise religie tot het heden. Van de monarchieën in Gmune schreef ik uitgebreide lijsten van heersers, compleet met de jaren van hun geboorte, dood en regering, en met hun belangrijkste wapenfeiten.
Maar ook Ubilan kreeg te maken met vergelijkbare problemen als Vixatië, hoezeer ik dat vanaf het begin ook had proberen te vermijden. Toch waren er al vanaf het begin onvolkomenheden in geslopen, waaronder onlogische namen. De taal van Ubilan, het Irbiox, was voldoende groot geworden om te zien dat veel van de in Gmune voorkomende namen geen Irbiox-namen waren. Ik heb geprobeerd om alle bestaande namen die een enigszins gelijke structuur hadden bij elkaar te vegen en aan een buitenlandse taal toe te wijzen, maar dat project bleek veel te arbeidsintensief, en moedeloos heb ik het in het midden van dat karwei opgegeven.
Vervolgens heb ik extra aandacht besteed aan de opzet van een nieuw fictief land, hopend de valkuilen te kunnen omzeilen, maar me er tegelijk beter van bewust dat inconsequenties niet te voorkomen zijn. Tot op zekere hoogte moet ik het maar accepteren. Na de opzet van achtereenvolgens de werelden Foros en Ojmola, in een poging de bouw van taal en geschiedenis gelijk te laten opgaan, ontstond daaruit Caltura. Caltura, een stedelijke samenleving op het continent Iliria op de planeet Mimia (waar deze website naar vernoemd is), was mijn derde grote fictieve land. Evenals Ubilan bevond Caltura zich enkele eeuwen na het begin van de ijzertijd. Maar Caltura kwam nooit echt van de grond, en ik werk er tegenwoordig niet meer aan.
Pagina's over mijn fictieve landen:
 | Vixatië |
 | Ubilan |
 | Caltura |
Pagina's over geofictie-gerelateerde onderwerpen:
 | een lijst met geofictief inspirerende literatuur |
 | een (incomplete) inventaris van mijn fictieve landen |
 | een uit meerdere bronnen samengesteld verhaal over het ontstaan van de Aarde |
 | een interview met mij door Bas van Eerd, uit november 2004, getiteld De vrijheid van het verzinnen |
