Korte biografieToen ik vijf was, kwam ik in Lexmond te wonen. Ik vond de omgeving prachtig, en ging er regelmatig in mijn eentje op verkenning struinen in de polders en boomgaarden, of een eind fietsen. Ik had op mijn derde leren lezen, en begon rond mijn vijfde Engels te leren. Ik was een dromerig kind, vaak bezig met het tekenen van auto's van een merk dat ik Muka noemde. Ik was geboeid door cijfers en allerhande lijstjes, maar ik hield ook erg van lezen. Ik vond elke vorm van sport of spel vreselijk.
Polder in de omgeving van Lexmond.
Het Christelijk Gymnasium in Utrecht bleek een fantastische school. Ik was erg onder de indruk van Latijn, dat ik vanaf de eerste klas kreeg. "Wat die Romeinen kunnen, dat kan ik ook!" dacht ik overmoedig, en begon meteen een eigen taal te ontwerpen. En zodra er een beginnetje van een taal was, verzon ik er een samenleving bij. Zo ontstond vanaf eind 1981 mijn eerste grote fictieve land, Vixatië.
Christelijk Gymnasium Utrecht.
Ik was dertien toen bij mijn moeder kanker werd gediagnostiseerd. Ze overleed een jaar later. In deze tijd groeiden de verhalen rond de autofabriek Muka en over het land Vixatië snel en enorm. Sinds een aantal jaar was ik ook erg geïnteresseerd in muziek. Ik luisterde veel naar de radio, en mijn eerste elpee was een verzamelelpee van de Beatles.
Op mijn vijftiende ging ik mee met mijn vader op een reis naar Egypte. Hij werkte er één week en daarna bleven we er nog een week vakantie houden. Twee jaar later, op mijn zeventiende, ging ik voor het eerst alleen op vakantie, onder meer naar Lissabon.
Vanaf mijn zestiende schreef ik een periodiek met nieuws uit Vixatië, dat de Post uit Vixatië heette. De Post uit Vixatië bevatte informatie over uiteenlopende onderwerpen, onder meer over politiek, kunst en levensbeschouwing. Het blad verscheen gemiddeld eens per twee of vier weken en werd aan ongeveer tien belangstellenden toegezonden. Ik verzorgde de inhoud, de lay-out en het kopiëren telkens zelf. Ik schreef de artikelen op een Commodore 64 homecomputer. Het laatste nummer (48) verscheen op mijn negentiende.
Ik was toen net verhuisd naar Utrecht, om er te gaan studeren. Vixatië kwam stil te liggen. Het had teveel interne inconsequenties om ooit nog te worden herschreven, en dus begon ik aan een nieuw fictief land. Ik had al snel genoeg van mijn studie. Ik wilde iets meer doen met mijn leven. Ik ging naar een uitzendbureau, en stond meteen de volgende ochtend achter de lopende band in een worstenfabriek. Tja. Ik bleef wel lid van de alternatieve studentengezelligheidsvereniging BITON. Van de mensen die ik daar leerde kennen zie ik mijn huidige beste vriend Bas nog steeds regelmatig. Ik ging drie jaar later opnieuw studeren. De relatie met mijn vriendin was kort tevoren stukgelopen.
De straat waar mijn eerste kamer was.
In 1990 begon ik andermaal aan een nieuw fictief land, Ubilan, een land in een vroege staat van technologische ontwikkeling op het continent Gmune. Het land ging vijf jaar mee en raakte daarna (andermaal) verstrikt in zijn eigen inconsequenties. Twee jaar later, in 1997, probeerde ik nog om de taal grondig te herzien, maar het bleek teveel werk, en Ubilan werd verlaten. Vanaf 2000 werkte ik aan weer een nieuw fictief land, dat een aantal naams- en gedaantewisselingen onderging en tegenwoordig Caltura heet, een stadstaat in het Noordland Iliria op de planeet Mimia (waar deze website naar genoemd is). Toen ik twaalf was had ik dom genoeg mijn abonnement op het weekblad Donald Duck opgezegd, maar op mijn drieëntwintigste werd ik opnieuw lid, een beslissing waar ik nooit spijt van heb gehad. Sinds ongeveer deze tijd las ik ook graag andere stripverhalen.
Kaarten hebben mijn fantasie altijd sterk gestimuleerd. Dit zijn enkele inspirerende kaarten en boeken.
In 1994 lukte het me niet om vrienden te maken bij mijn studie. Plotseling wilden heel veel studenten zich specialiseren in economische geografie, en het scheen me toe dat veel studenten heel oppervlakkig waren geworden. Vanaf 1996 werkte ik als begeleider van voorheen criminele jongeren, maar dat putte me erg uit en ik stopte er pas veel te laat mee, in 2001. Ik was er wel goed in, omdat ik goed kan luisteren, maar het lukte me niet om mijn werk los te laten, zodat ik 's nachts nog lag te woelen en piekeren in mijn bed. Ik wilde ook te graag dat ik het zou kunnen, maar feitelijk was het een foute keuze geweest. Ik bleef nadien nog vrij lang overspannen.
Dankzij mijn gevoel voor ordening en nauwkeurigheid past administratief werk het beste bij mij. Ik ben er inmiddels achter gekomen dat ik dat ook echt het meest interessant vind. Ik hou van ordening en archivering, en van redactioneel werk. In januari 2007 vond ik mijn ideale baan bij het Freudenthal Instituut, een onderdeel van de Universiteit Utrecht. Hier vind je mijn werk-homepage.
Een foto van mij in mei 2010, gemaakt met een zelfontspanner.
Op 14 april 2004 ontmoette ik Laura, die ik vroeger regelmatig tegenkwam bij concerten. We brachten nu meteen een dag in het Griftpark door, en minder dan twee weken later begonnen we een wonderlijk vertrouwde relatie. Ik ben gek op haar, en heb me nog maar zelden bij iemand zo op mijn gemak gevoeld. In de zomer van 2004 gingen we samen op een fantastische vakantie naar Marokko, waarvan je hier een beschrijving vindt.
Sinds deze tijd was ik online, dankzij haar, en vond zo onder meer heel veel nieuwe muziek. We delen onder andere onze fascinaties voor muziek en voor computers. Samen beheren we de website Huize LaMa, die onregelmatig bijgewerkt wordt. Geïnspireerd door haar webbouwactiviteiten begon ik in november 2006 mijn eigen website te bouwen.
In september 2005 verhuisde ik, en woonde sindsdien voor het eerst in een huis voor mezelf, met voor het eerst meerdere kamers. De voorgaande twaalf jaar had ik een kamer in een studentenhuis bewoond, in een verbouwd klooster met een tuin en met uitzicht op de rivier. Ik had nu uitzicht op een andere en iets kleinere rivier, dichterbij het stadscentrum. Het is goed voor mij om dichtbij water te zijn.
Laura en ik vonden in februari 2008 een huis waar we vanaf 1 maart samenwonen. Het was een boel werk, maar we zijn er allebei erg tevreden mee. Het is een ruim en licht huis, met een eigen voordeur, een terras en een tuin. Behalve de woonkamer en de slaapkamer hebben Laura en ik ook ieder een eigen kamer.
Op 26 maart zijn we bovendien getrouwd. Je vindt hier een pagina over ons huwelijk.
Laura in augustus 2007.
 | een pagina met mijn laatste nieuws |
 | een pagina over ons huwelijk |
