Auto's| bladzijde 1 | (ga naar auto's bladzijde 2 of ga naar auto's bladzijde 3) |
Ik heb auto's sinds mijn vroegste jeugd fascinerend gevonden. Vanaf 1977 kreeg ik elk jaar van mijn vader een honderden pagina's tellend dik boek met daarin foto's en technische gegevens van alle in dat jaar in Nederland leverbare auto's. Later heb ik ook nog een aantal jaar deze boeken zelf gekocht. Door deze en vele andere boeken over auto's vrijwel te spellen, wist ik uiteindelijk belachelijk veel details over auto's.
Toen ik een jaar of zeventien was, vond ik dat mijn politieke ideeën in conflict raakten met mijn fascinatie voor auto's. Auto's nemen idioot veel ruimte in (probeer je voor te stellen hoe mooi bijvoorbeeld het centrum van Utrecht of Leiden of Deventer er zonder auto's uit zou kunnen zien, of het platteland in Nederland), produceren irritant lawaai en vieze stank, en rijden dagelijks dieren en mensen dood. Het kostte me een tijdje voordat ik inzag dat het niet volkomen slecht is om te genieten van een mooie auto.
En auto's vormen een belangrijk deel van wie ik ben. Of ik dat nou leuk vind of niet, ze horen erbij. Sinds ongeveer het begin van 2006 zoek ik regelmatig het world wide web af naar foto's van mooie auto's. Op deze pagina's toon ik een aantal auto's die ik mooi of alleen maar bijzonder vind. Ik weet er nauwelijks iets van (dat was vroeger wel anders), maar desondanks probeer ik over elke auto die ik hieronder toon iets te zeggen. Er zijn in totaal ongeveer 90 foto's, verdeeld over 3 bladzijden, gerangschikt naar merk en daarbinnen naar bouwjaar.
De meest interessante periode waarin auto's werden gebouwd was wat mij betreft van ongeveer 1919 tot ongeveer 1955, en de meest interessante van de bekende automerken zijn wat mij betreft Bugatti, Talbot, Delage, Rolls-Royce, Jaguar, Alfa-Romeo en Citroën.
Ik heb Bugatti's altijd erg mooi gevonden, en hield van de geschiedenis van het merk, dat het eigendom was van de excentrieke stichter Ettore Bugatti, een Italiaan die naar Frankrijk was geëmigreerd. Bugatti's werden gebouwd in het dorp Molsheim in de Elzas, en toen Ettore in 1947 stierf, ging ook het merk ten onder (hoewel er later nog een groot aantal reanimatiepogingen is ondernomen). Deze foto is, zoals de achtergrond toont, gemaakt op het terrein van het Pebble Beach concours, aan de westkust van de Verenigde Staten. Ik denk dat de auto aan de kant van de chauffeur geen deur heeft.
De achtergrond van deze foto maakt duidelijk dat deze auto in het Schlumpf museum in Mulhouse staat, het grootste automuseum ter wereld. Een groot aantal Bugatti's bevindt zich in dat museum. Ik vind de combinatie van subtiele lijnen met die grote wielen en grove banden met diep profiel erg geslaagd. Ik heb ooit iemand gekend die eigenaar was van een Bugatti 46, die hij aan het restaureren was en die aan de buitenkant geheel bespannen was met bordeauxrood leer (ook het leer zou er weer op worden aangebracht).
Een klassiek ontwerp. Jammer van dat touw dat ervoorlangs gespannen is, en van de weerspiegeling van die felle lampen. Maar deze auto moet toch echt in profiel gezien worden. Het valt nog lang niet mee mooie autofoto's in profiel te vinden; er schijnt een voorkeur te zijn voor foto's van de voorkant.
Ik heb deze foto gestolen van de bekende Bugatti-site The Bugatti Page van Jaap Horst. Ik vind het een extra mooie foto, omdat het door die parasolletjes en dat terras een beetje een Franse sfeer heeft.
Van deze auto vind ik vooral dat dichte achterspatbord mooi, en dat het achteraan zo in een punt uitloopt (net als bij de vorige auto dus). Ventoux is de naam van de carrosseriebouwer (en ik neem aan ook degene die de carrosserie heeft ontworpen). Ik heb deze foto gestolen van The Classic Car Club Of America, een site van auto-enthousiastelingen. De kwaliteit van deze foto is helaas niet zo best.
Een opvallend kleine ruimte voor de inzittenden. Ik denk dat er achter de stoelen geen plek is, zelfs niet voor een attaché-koffertje. Die zijruit in de vorm van een druppel vind ik erg mooi.
Nog een klassiek ontwerp. Van deze auto zijn slechts drie exemplaren gebouwd. Eentje (ik denk deze) is in het bezit van Ralph Lauren, die er het Pebble Beach Concours d'Elegance mee won. Een ander exemplaar heeft hetzelfde concours ook al eens gewonnen. Zelf ben ik de trotse eigenaar van een schaalmodel van deze auto.
Mooie, ronde lijnen, vind ik, zeker voor een vierdeurs auto. Sentiment: ik herinner me dat ik toen ik klein was ooit een schaalmodel van deze auto in een winkel zag maar besloot om 'm niet te kopen. Galibier is de naam van de carrosseriebouwer. Deze foto heb ik gestolen van The Auto Collections, verkopers van oude auto's in Las Vegas.
Wat een wulpse auto. En zeker bijzonder. Talbot was een Frans automerk, dat sinds 1935 Talbot-Lago heette. Talbots werden ook in Engeland gebouwd. Deze auto heeft een zekere cult-status verworven, en exemplaren van deze auto worden tegenwoordig voor torenhoge prijzen verkocht. Er worden ook replica's van gebouwd (en misschien is dit een foto van een replica). De auto is ook bekend onder de bijnaam 'Teardrop.' Figoni et Falaschi is de naam van de carrosseriebouwer.
Mooi hè? Ik vind dit zelf een van de mooiste auto's die ertussen staan. De subtiele eenvoud van het ontwerp spreekt me bijzonder aan. Omdat er aan de typenaam geen naam van een carrosseriebouwer is toegevoegd, neem ik aan dat dit een ontwerp van Talbot zelf is.
De voorkant heeft een agressieve uitstraling maar de rest is stijlvol en slank. Vroeger was ik meer geïnteresseerd in Britse en Italiaanse auto's en niet zo in Franse als tegenwoordig (met uitzondering van Bugatti). Maar merken als Delahaye en Talbot hebben schijnbaar nogal opgang gemaakt, en worden tegenwoordig op talloze Amerikaanse sites tegen woekerprijzen aangeboden. Saoutchik is de naam van de carrosseriebouwer. Ik heb deze foto gestolen van de Blackhawk Collection, Amerikaanse autoverkopers.
Ik denk te hebben begrepen dat Record een speciale uitvoering van het type 26 is. Antem is de naam van de carrosseriebouwer. Maar ik kan het mis hebben. Misschien is Record wel de bouwer en Antem de ontwerper van de koets. Of andersom, of anders. Als ik nog twaalf was, zou ik het tot op de bodem hebben uitgespit.
Deze auto betekende het einde van Talbot-Lago. De nieuwprijs was veel te hoog, en er werden slechts enkele tientallen exemplaren van verkocht. Ik heb deze foto gestolen van Hyman Ltd., verkopers van oude auto's. Een fijne site, met altijd mooie foto's. Zij hebben bovendien een pagina over het maken van mooie autofoto's.
Delage was een Frans merk, dat in Parijs luxueuze en snelle auto's bouwde. Dit exemplaar zit vol fraaie details; zo is het opstapje tussen de voor- en achterspatborden van boven gezien een druppelvorm (da's nauwelijks zichtbaar op deze foto). Deze foto komt ook van Hyman Ltd.
Een stoere auto. Ik vind die grote koplampen erg mooi. Let ook op de grote lamp naast de bestuurdersplaats. De auto staat waarschijnlijk niet voor niks op de foto met die felgele strepen op straat en die zachtgele muur erachter. Het ontwerp lijkt wel op deze Jaguar SS 1 bovenaan bladzijde 2 met auto's. Freestone and Webb is de naam van de carrosseriebouwer.
Groot maar toch rank. Een indrukwekkende combinatie van stijl en kracht. Letourneur et Marchand is de naam van de carrosseriebouwer. Dit is schijnbaar het enige overgebleven exemplaar. Deze foto heb ik gestolen van veilinghuis Bonhams.
Sjonge, wat mooi. Let op de leren riem over de motorkap, de deur die naar achteren opent, de kleine vin op de rug en de uitzetbare achterruitjes. Figoni et Falaschi is de naam van de carrosseriebouwer.
Wat een bijzondere, opvallende auto. Deze auto won in 2006 het Pebble Beach Concours, en daar is deze foto ook genomen. Jaren dertig moderniteit kan prachtig mooi zijn. Pourtout is de naam van de carrosseriebouwer.
Lagonda was een Brits merk, gevestigd in Staines nabij London. Het werd in 1947 overgenomen door Aston-Martin. Een behoorlijk indrukwekkende auto, mede dankzij de hoek van waaruit de foto is genomen, dat dak dat tot over de voorruit reikt, en die hoge koplampen.
Deze auto heeft een aluminium carrosserie, die geheel is bedekt met hout (en koper). Het hout is met duizenden (!) koperen klinknagels op de carrosserie bevestigd. Er zijn negen exemplaren gebouwd van de Rapide met een dergelijke 'boattail' carrosserie (de achterkant loopt spits toe, in een met koper beslagen punt), en eentje daarvan is zoals deze van hout. Deze foto komt van Hyman Ltd. De vraagprijs voor deze auto was $ 650.000,-.
Een auto met een zeer sjieke uitstraling, die denk ik op eenzelfde onderstel staat en eenzelfde motor heeft als de vorige auto. Ik vind de kleur van deze auto ook prachtig. Let op de hendels waarmee de kap over het reservewiel geopend kan worden.
Wat een rare auto. Wat een rare voorkant. Maar het heeft iets. Ik denk dat het weer (zoals bij zoveel auto's op deze bladzijden) die combinatie is van woest en slank die me aantrekt in dit ontwerp. Deze auto was een poging van Aston-Martin om het merk Lagonda nieuw leven in te blazen. Nadien is de naam Lagonda nog slechts in gebruik geweest als type-aanduiding van Aston-Martin.
Delahaye was een Franse fabriek, die auto's bouwde in Tours. In 1954 werd het merk opgeslokt door Hotchkiss. Auto's van Delahaye zagen er vaak extravagant uit, en deze komt daar vlakbij. Maar het is de luxe uitstraling die mij overtuigt. Ik vind de kleuren ook erg mooi, rood met zwarte spatborden. Ik weet niet wie deze carrosserie heeft gebouwd, misschien was het wel de Delahaye-fabriek zelf. Deze foto komt van E. Thiesen, Rare Automobiles, autoverkopers in Duitsland.
Deze Delahaye is zelfs ingetogen sjiek. Mooi, bescheiden vormgegeven met simpele lijnen. Guilloré is de naam van de carrosseriebouwer. Deze foto heb ik gestolen van ACCLC, een verkoper van oude auto's in Frankrijk.
Rolls-Royce was een Britse automobielbouwer, genoemd naar de oprichters van de firma, de heren Rolls en Royce. Tot de tweede wereldoorlog was de firma gevestigd in Derby. Erg groot en toch rank en mooi. Wat een werk, zo'n machine. Enkele jaren na de eerste wereldoorlog werden de meeste auto's nog geheel met de hand gebouwd, en Rolls-Royce's zeker. Windover is de naam van de carrosseriebouwer. Tot in 1959 bouwde Rolls-Royce geen carrosserieën, maar leverde alle auto's af als rollend chassis.
Ik vind die wijde voorspatborden erg mooi, en natuurlijk die opvallende achterkant. De achterste ruit voor de passagiers is waarschijnlijk opklapbaar, geen uitzondering in die jaren. Ik neem aan dat Jarvis de naam is van de carrosseriebouwer. Overigens is Rolls-Royce and Bentley een mooie fansite over de beide merken.
Erg mooi zoals de lijn van de auto, onder de ruiten, zo langzaam naar beneden zakt. De eerste eigenaar van deze auto was een prins van Nepal. Figoni et Falaschi is de naam van de carrosseriebouwer. Pillarless duidt aan dat de deuren van elkaar af openen in dezelfde deuropening. Deze foto komt van Blackhawk Collection.
Park Ward is de naam van de carrosseriebouwer, die in het interbellum min of meer het 'huismerk' was van Rolls-Royce. Een mooie, ranke auto met een opvallend ver naar achteren uitstekende koffer. Deze foto komt van The Auto Collections.
Isotta-Fraschini (evenals Rolls-Royce vernoemd naar de twee stichters) was een vermaard automerk, gevestigd in Milaan. Ik herinner me dat ze in 1910 de eersten ter wereld waren die een auto bouwden met remmen op alle vier de wielen, maar heb die informatie niet kunnen verifiëren. Cesare Sala is de naam van de carrosseriebouwer. Deze foto heb ik gestolen van Platinum Classic Motorcars, verkopers van oude auto's.
Wat een kleuren. En wat hebben de spatborden een vloeiende lijnen. Het interieur is ook geheel in paars uitgevoerd. Cesare Sala is de naam van de carrosseriebouwer. Ik weet niet meer waar ik deze foto vandaan heb, maar Hyman Ltd had de auto later ook te koop, en gaf een vraagprijs op van $ 550.000,-.
Een bakbeest van een auto, met een voorruit die zo te zien opengeklapt kan worden. Wat luxe betreft goed passend bij het huis op de achtergrond. Andermaal, schijnbaar, met een koetswerk door Cesare Sala.
door naar bladzijde 2 met auto's
