Auto's| bladzijde 3 | (ga naar auto's bladzijde 1 of ga naar auto's bladzijde 2) |
De Britse firma Morgan bouwde sinds 1910 driewielers (volgens de verkeerswetten dus motorfietsen) maar begon in de jaren dertig ook auto's met vier wielen te bouwen. De firma bestaat nog steeds. Per jaar worden ongeveer vijfhonderd auto's gebouwd, geheel met de hand, maar tegenwoordig met motoren van Ford. Is ie niet mooi, dit exemplaar? Een woest schatje, zou ik zeggen, of zo. De motor (of het grootste deel ervan) hangt vóór de auto, wat een monsterachtige aanblik biedt, maar het autootje, met maar één wiel achter, kan waarschijnlijk door één mens met de achterkant van de grond worden getild. Dankzij dat lage gewicht is de auto, ondanks een kleine, zo te zien twee cilinder motor, bijzonder rap. Deze foto komt van Hyman Ltd.
Dit is een van de eerste Morgans met vier wielen.
Na de oorlog werden enkele kleine wijzigingen aangebracht in het ontwerp, het meest opvallend de radiateur, maar Morgan bouwt tot op heden auto's die uiterlijk sterk lijken op dit exemplaar (dat een halve eeuw oud is). Deze foto komt van Hyman Ltd.
Lancia is een Italiaans automerk dat sinds 1906 bestaat en tot 1969 onafhankelijk wist te blijven. Ik herinner me dat dit model één van de eerste auto's met voorwielaandrijving was. Mooi lang en slank (nog meer zelfs met de kap omlaag), en mooie, vloeiende spatborden.
Wikipedia zegt dat velen deze auto beschouwen als de eerste echte 'Gran Turismo automobiel'. Opvallend toch, van die woorden die totaal nietszeggend zijn maar waarvan toch veel mensen (ook ikzelf) instinctmatig onder de indruk raken. Dit model speelt een prominente rol in een stripalbum van Kuifje, De Zaak Zonnebloem, waarin een Italiaan de auto gebruikt om aan Kuifje en Haddock te "bewijzen dat de Italiaanse auto's en de Italiaanse chauffeurs de beste ter wereld zijn." Prachtig van top tot teen, dit model. Deze foto komt van Classicar Images.
Maserati is een Italiaanse firma van maar liefst zes broers, die auto's bouwt sinds de eerste wereldoorlog. Wat een mooie, golvende lijnen in dit model, en wat een lange motorkap. Jammer dat er zo'n lint op de voorruit moet hangen (het is het Pebble Beach concours, neem ik aan). Zagato is de naam van de carrosseriebouwer.
Zo simpel en zo fraai. Kort na de oorlog was vast niet een tijd voor allerlei overbodige franje... Het ontwerp van deze auto is van de hand van Pininfarina (ontwerper Battista Farina werd sinds zijn jeugd Pinin genoemd en heeft zijn bedrijf later zo genoemd).
Oei, wat laag, en wat klein. Fraai en simpel, een beetje zoals de Lancia Aurelia (maar slanker). Wonderlijk mooi. Zagato is de naam van de carrosseriebouwer.
Het merk Sunbeam bouwde van het begin van de twintigste eeuw tot in 1935 auto's in Wolverhampton, veelal grote, luxe concurrenten van Rolls-Royce en race-auto's. Deze auto is groot en luxe, maar ook relatief licht van gewicht. In de grote koffer achterop zitten vier kleine koffers boven elkaar. Weymann is de naam van de carrosseriebouwer. Deze foto komt van Black & White Cars, autoverkopers in Bournemouth.
Hupmobile was een Amerikaans automerk, opgericht door de broers Hupp in Detroit, dat auto's bouwde tussen 1909 en 1940. Ik vind deze auto wonderlijk onconventioneel vormgegeven, met die rare, hoge koplampen en dat bolle dak. De lak is een beetje afgebladderd, maar er is vast een enthousiaste verzamelaar die het wil herstellen. Let op de hoge radiateurdop en de houten spaakwielen. Deze foto komt van Hyman Ltd.
Invicta was een Brits automerk dat auto's bouwde tussen 1925 en 1935. Ik vind deze auto mooi, omdat ie zo laag bij de grond ligt en wel groot is maar niet echt groot lijkt. Ook de lange motorkap in de vorm van een puntdak vind ik fraai. Zie de constructie met twee driehoekjes waarmee de voorruit op de motorkap is bevestigd. Het gehele compartiment van de inzittenden kan als de auto zoals hier stilstaat, worden afgedekt met een doek, een zogeheten 'tonneau-cover.'
Stutz was een Amerikaans merk, dat tussen 1911 en 1935 exclusieve auto's bouwde. Ik vind deze auto onder meer mooi om de lage voorruit en zijruiten, en dat afgedekte reservewiel. Het ziet eruit als een grote maar toch snelle auto. Weymann is de naam van de carrosseriebouwer.
AC is een Brits automerk, dat in de Verenigde Staten roem heeft vergaard door de combinatie van een lichte Europese sportauto met een grote Amerikaanse motor, de AC Cobra. Ik vind de Cobra een prollerige auto, en hou van de simpliciteit van de lijnen van deze Aceca. Deze foto komt van Motorstorica, autoverkopers in Brescia, Italië.
Het merk Bristol bouwt vlakbij de stad Bristol sinds de tweede wereldoorlog auto's, tegenwoordig waarschijnlijk minder dan honderd per jaar. Bristol gelooft niet zo in moderne fratsen. Ik vind dit een prachtige auto, met een fraaie achterkant, naar een eigenzinnig ontwerp. Deze foto komt van ACCLC.
Zo'n auto zag ik in ongeveer 2001 geparkeerd staan op de Biltstraat in Utrecht. Ik had geen idee wat voor merk het was, en ik ben er wel vijf keer helemaal rondom gelopen. Nergens stond het. Het is een opvallende auto, met die spijltjes in de achterruit, die kleine achtervinnen, en een derde koplamp midden voorin, op de neus. Deze foto komt van de Bristol Owners Club.
Cord was van 1929 tot 1932 en in 1936 en 1937 een merknaam van het Amerikaanse merk Auburn (in Auburn, Indiana), en bouwde een aantal zeer innovatieve auto's. Deze auto wordt door velen beschouwd als de mooiste auto die ooit in de Verenigde Staten is gebouwd (ik zou het zomaar met ze eens kunnen zijn...), maar is ook wel een beetje raar. Een neus als een doodskist. Het was de eerste auto met intrekbare koplampen, onder klepjes in de voorspatborden, en het was een voorwielaangedreven auto. Deze foto komt van Hyman Ltd.
Léon Bollée was uitvinder, en bouwde vanaf 1889 mechanische rekenmachines. Vanaf 1895 bouwde hij ook auto's, in Le Mans. Na zijn vroege dood in 1913 zette zijn weduwe zijn werk nog een aantal jaar voort. Deze auto heeft een prachtig ouderwetse uitstraling, mede dankzij de naam Double Diligence. Let op de knik in het dak, de vier zijruiten en niettemin maar twee deuren per zijkant, en het overhangende dak.
De Amerikaanse firma Brewster was aanvankelijk een carrosseriebouwer, maar heeft ook een aantal auto's gebouwd. Ze gingen ten onder in de jaren dertig. Ik had nog nooit van ze gehoord toen ik deze foto tegenkwam. Deze auto is hun eerste model, en heeft een schuivenmotor. Wat een mooie, ovale radiateur. En oh, al dat hout! Al die details, de olielampjes, die ene ruitewisser, de handvaten aan de achterdeuren, de spreekhoorn (onder het lampje achter de chauffeur), prachtig! Wat een compleet andere tijd...! Deze foto komt van Hyman Ltd.
Amilcar was een Frans merk dat tussen de beide wereldoorlogen kleine, lichte auto's bouwde. Let niet op de rommel. Gewoon instappen en wegrijden, zou ik zeggen. Let wel op de plek voor de passagier achterin, en op de in een punt toelopende achterkant ('boattail'). Duval is de naam van de carrosseriebouwer. Deze foto komt van Platinum Classic Motorcars.
Dit exemplaar ziet er zelfs nog fragieler uit. Wat mooi. Hout langs de zijkanten, en ook hier weer een boattail. Het ziet eruit als een achteruitkijkspiegel, die aan de voorruit is bevestigd, maar het stuur zit aan de rechterkant... La Phocéenne is misschien de naam van de carrosseriebouwer. Deze foto komt van Christoph Grohe, een verkoper van oude auto's in Zwitserland (let op de wijnranken op de achtergrond).
Riley is een oud Brits automerk. Ik vind dit verhaal dat ik in wikipedia vond fascinerend: Riley was aanvankelijk een fietsenfabriek. De zoon van de eigenaar was zestien jaar in 1898 en bouwde toen in het geheim (omdat vader dat zou afkeuren) eigenhandig een auto. Die auto werd vervolgens de eerste auto die in de straten van Coventry reed. Fantastisch, een tijd waarin iemand eigenhandig een hele auto kon bouwen... Een mooie, lage sportauto met een neerklapbare voorruit. Mooie kleuren ook.
Ik hou er erg van als de deur van een auto naar achteren opengaat. Onder meer dankzij dat derde zijruitje (en die spaakwielen, en die ronde vorm achterop waar denkelijk het reservewiel achter zit) vind ik dit een erg mooie auto. Helaas een beetje wazige foto.
Fiat is de grootste fabriek van Italië, gevestigd in Turijn. Zagato is de naam van de carrosseriebouwer. Een stoere auto, en toch elegant. Deze foto komt van Marreyt Classics, verkopers van oude auto's in België.
American LaFrance is een Amerikaans automerk waarover ik weinig tot niets weet. Ze schijnen vooral brandweerauto's te hebben gebouwd. Een korte pagina over de firma is te vinden in wikipedia. Ik hoop dat ik het goed zie als ik denk dat de achterbank van deze auto gewoonlijk plek biedt aan twee passagiers maar op deze foto is afgedekt met een tonneau-cover.
Renault is een Frans automerk, gevestigd in Parijs. In de jaren tien en twintig werd het Parijse straatbeeld voor een groot deel bepaald door deze en dergelijke auto's, die als taxi's werden gebruikt. Ik krijg een nostalgisch gevoel van dit model, en moet denken aan oude zwart-wit films. Merk op dat de radiateur bij deze auto niet vooraan staat, maar achter de motorkap, vlak vóór de voorruit dus (te herkennen aan de dop).
Pierce-Arrow was een Amerikaans automerk dat auto's bouwde van de eeuwwisseling tot de tweede wereldoorlog. Dit model mag wel opvallend genoemd worden. Let op de gebogen radiateur, de naar achteren openende deur, en het embleem op de motorkap, dat een geknielde boogschutter voorstelt met een pijl en boog in de aanslag.
Vauxhall is tegenwoordig de naam waaronder Opels in het Verenigd Koninkrijk verkocht worden, maar vroeger was het een befaamd Brits merk. De auto's waren betrouwbaar en snel, en mede daardoor succesvol in races. Een Vauxhall was, zoals deze, te herkennen aan de holle gleuven links- en rechtbovenaan de motorkap en de vaak zilverkleurige motorkap. Ik vind dit model prachtig smal en statig. Ik heb deze foto gestolen van Martin Chisholm, een verkoper van auto's in Engeland.
terug naar bladzijde 1 met auto's
